Z dokumentów historycznych dowiadujemy się, że w 1527r. rodzina Jatzkow otrzymała przywileje dotyczące lenna w miejscowościach Jatzkow i Sasin, a dobra te były w ich posiadaniu aż do 1618 r. Potem przeszły w ręce Georga von Krockow i były własnością tego rodu aż do lat 50-tych XVIII wieku. W 1750r. właścicielem Sasina był krajowy sędzia z Pucka von Krockow, który założył we wsi folwark "Grunhof" i oddał go w dzierżawę, za którą rocznie otrzymywał 200 talarów. W siedem lat później, majątek ten nabył jako wiano dla swojej córki Ernest Bogiulow von Krockow, właściciel majątku w Kleine Katz (Małym Kack). Po ślubie, Sasino weszło w skład posiadłości jej męża von Roschutza.

W 1823 r., w wyniku załamania się rodu Roschutzów, dobra sasińskie zostały sprzedane panu Ramsowi. On to przystąpił do osuszania bagnistych terenów na południe od wsi gdzie założył folwark i wybudował tam niewielki dworek. Przez kolejne dziesiątki lat jego gospodarowania nadal systematycznie osuszano okoliczne mokradła, a na północ od wsi rozpoczęli budowę nowego okazałego dworu. Wykorzystano też znajdujący się wokół drzewostan leśny i założono tam park krajobrazowy, w stylu ogrodów angielskich. Wjazd na dziedziniec dworski poprowadzono od południa. Z kolei część gospodarczą usytuowano po południowo-wschodniej i południowo-zachodniej stronie dworu. Były to duże obory, chlewnie, spichlerz, stodoła i stajnie, które od dworu oddzielała ściana świerków pospolitych, pełniąca rolę przesłony widokowej. W 1864 r. prawnym spadkobiercą tego dużego majątku został zięć Ramsa-Wilhelm von Somnitz. On to podzielił część majątkowych gruntów na małe gospodarstwa i następnie je wydzierżawił. Po jego śmierci, wdowa po nim wraz z córką sprzedały te dzierżawy. Od 1902 do 1907 r. majątek sasiński należał do kapitana von Zitzewitz. W tym czasie na północ od osady folwarczej Osetnik, w odległości 900 m od brzegu morza, na wysokiej zalesionej wydmie wybudowano w 1905 r. latarnie morską "STILO", obok której postawiono mały domek latarnika. Do latarni tej prowadziła od dworu dróżka, wijąca się przez tereny leśne.

Następnym właścicielem majątku został hrabia von Sydow, a od 1909 r. kapitan von Holtz. W tym czasie był to duży majątek, w którym mieszkało i pracowało 200 ludzi. Od 1924 r. majątek sasiński należał do rodziny Jungow, którzy utrzymywali go aż do 1945 r. Za ich czasów budynek dworu został zelektryfikowanych, założono też sieć wodno-kanalizacyjną, a wnętrza częściowo przebudowano i urządzono je z dużym smakiem i wytwornością. Przed dworem uformowano owalny gazon, w środku którego powstałą okazała, murowana fontanna. Po wkroczeniu oddziałów armii radzieckiej majątek został przez nich przejęty i przebywali tam aż do 1948 r. W tym czasie następowała dewastacja całego założenia.

W 1948 r. opuszczony majątek przeszedł na własność Skarbu Państwa, ziemia uległa parcelacji, a cały zespół przekazano w użytkowanie Wojskom Ochrony Pogranicza. W 1963 r. zespół ten przejęła Fabryka Opakowań Blaszanych "Opakomet" w Gdańsku-Oruni. Po pobieżnym remoncie budynku dworu, przeznaczono go na ośrodek kolonijny. 31 grudnia 1983 r. nowym użytkownikiem zostało Przedsiębiorstwo Usług Budowlano-Remontowych "BUDROL" w Pruszczu Gdańskim, które przeznaczyło ten zespół na ośrodek wypoczynkowy. Po wstępnych pracach przygotowawczych, przystąpiono do remontu kapitalnego dworu, gdzie przede wszystkim wymianie uległy stropy z drewnianych na stalowe, konstrukcja dachu i jego pokrycie oraz stolarka okienna i drzwiowa. Wymieniono też całkowicie instalację elektryczną i centralnego ogrzewania z własną nową kotłownią. Wykonano też szereg prac remontowo-budowlanych na terenie całego zespołu. W 1990 r. PUBR "BUDROL" po przekształceniu się w Spółkę Akcyjną przekazał sasiński ośrodek gminie Pruszcz Gdański, a ta w ramach rozliczeń przekazała go gminie Choczewo, na terenie której znajduje się ten zespół. W marcu 1996 r., wyniku przetargu właścicielami tego zespołu zostali: Mieczysław Cierpisz, Stanisław Okonek i Marek Pawlik. Obecnie właścicielem jest Stanisław Kołata.

Budynek dworu założony jest na planie prostokąta z przybudówkami do krótszych jego boków, w których znajdują się klatki schodowe. W całości podpiwniczony, ściany piwnic z kamienia łupanego, grubość 1m, 2,5 kondygnacyjny, przykryty dwuspadowym dachem, pokrytym blachą dachówkopodobną . Elewacje I kondygnacji posiada głębokie boniowania w tynku. Druga kondygnacja wysoka, mieszcząca pomieszczenia reprezentacyjne z dużymi oknami, ujętymi w pilastry podtrzymujące belkowania. Kondygnacje rozdziela gzyms. W elewacji południowej (frontowej) nie znacznie wysunięte ryzality, w części środkowej trójosiowy oraz jednoosiowe, po wschodniej i zachodniej stronie. W elewacji północnej dwa dwuosiowe ryzality. Wszystkie one zwieńczone są trójkątnymi tympanonami.

Tekst pochodzi z książki pt. "DWORY, PARKI I FOLWARKI KOCIEWIA I KASZUB"
autor: Gertruda Pierzynowska ; Tczew 1998